راهب بودايي بود و پس از فرازونشيب بسيار، در سال 1368 بر تخت نشست (شون تي آخرين امپراتور سلسلهٴ يوآن در سال 1370 در قراقوروم درگذشت)؛ او در سال 1399 از دنيا رفت.
در اينجا بهخاطر نبوغ نظامي يا حتي بهخاطر استعداد مديريت فراوانش نيست كه از او سخن ميگوييم، بلكه وي يكي از حاميان گشادهدست ادبيات و آموزش بود.
او براي حكومت چين اصول خردمندانهاي ابداع كرد؛ نظام امتحانات استخدامي در چين را تجديد سازمان بخشيد؛ يك قانون جزا و نوعي مميزي مالياتي براي توزيع ماليات منتشر كرد؛ به اصلاح تقويم پرداخت (1384)؛ نظام پولي را تغيير داد؛ اشتغال خواجگان را به مشاغل دولتي ممنوع ساخت؛ جامههاي عصر سلسلهٴ تئانگ را احيا كرد؛ تائويي و بودايي را دين رسمي گردانيد؛ به تأليف واژهنامهٴ هجايي تازهاي فرمان داد، به نام
هونگ وو چنگ يون، كه در سال1375 تدوين شد؛ در يادداشت مربوط به سونگ ليِن از آن سخن گفتهايم.
در مورد اصلاح نظام پولي، اين وظيفهٴ خطيري بود كه هر امپراتور متنفذي ناگزير از توجه به آن ميشد. بايد يادآور شد كه پول كاغذي از اوايل سدهٴ نهم، در چين به كار ميرفت و در اواسط سدهٴ دهم مقادير عظيمي از آن به جريان افتاده بود. در زمان ونگ آن ـ شيه (يازدهم ـ2) اين امر مشكلات شديدي را پديد آورده بود و در پايان سدهٴ يازدهم، تورم سريعي نمايان شد. در سال1236 يه ـ لو چئو ـ تِسئاي (سيزدهم ـ1) به اگتاي توصيه كرد انتشار پول كاغذي را جداً محدود سازد.1 در سال 1294، اسكناسهايي به نام چئائو (چاو) در تبريز به خط چيني و عربي انتشار يافت. قوبيلاي قاآن (سيزدهم ـ2) پول كاغذي را اصلاح كرد؛ ماركوپولو پولهاي كاغذي را ديده بود، ولي نميدانست كه آنها را چاپ كردهاند، يا اينكه چاپ درخور ذكر است! گفته شده است2 كه قديميترين اسكناس موجود از زمان امپراتوري هونگ وو (در موزهٴ بريتانيا) ست. اين ممكن است، ولي ميدانيم كه در آن زمان، قريب پانصد سال بود كه اسكناس در چين رواج داشت و مدت زيادي بود كه آن اسكناسها چاپ ميشد.
ليو وئي ـ چئين
حقوقدان چيني (برآمدنش حدود 1374).